Vervangkinderen krijgen daardoor onbewust een onmogelijke opdracht mee: het moet datgene geven wat zijn ouders nodig hebben om te kunnen helen in hun rouw. Dat doet iets met de identiteit van het vervangkind.Vincent van Gogh worstelde als vervangkind met hetzelfde.
Tamara Muller (Wehe-Den Hoorn, 1975) ontdekte dat ook zij een vervangkind is; haar voorgangster was een zusje dat jong overleed. In het museum zien we het In het museum het gegeven van het vervangkind op allerlei manieren uitgewerkt in een fascinerende, prachtige en vaak ongemakkelijke installatie. Die gaat over identiteit, háár identiteit.
Dat wetende besef je ineens dat ook haar werk in de afgelopen 15 jaar over hetzelfde gaat. En dat ze het talent heeft om zoiets persoonlijks op zo’n veelzijdige, gelaagde en compromisloze manier vorm te geven. Dat maakt haar tot een van de belangrijkste Nederlandse kunstenaars van dit moment.
Eric Bos, Dagblad van het Noorden
