Er is een moeder. Mijn moeder. Vroeger vergiste zij mij vaak met de naam van haar broer, mijn oom. En dat was ook altijd wel iets bijzonders. Een soort eer. Alsof er een aangeboren verwantschap bestond tussen mij en mijn avontuurlijke, Kuifje-achtige oom. Door op hem te lijken, was ik al een beetje zoals hij zonder dat ik daarvoor iets had hoeven doen.
Maar ’t contact met die oom is jaren geleden stuk gegaan. Familiebanden raken in de knoop, iedereen trekt steeds harder aan hun eindje van die band en uiteindelijk is die knoop niet meer los te frunniken. Vervolgens stroomt er geen zuurstof meer doorheen en stikt het contact. Sindsdien vergist mijn moeder zich eigenlijk nooit meer in onze namen. Het voelde alsof ik vanaf dat moment niet meer op hem mocht lijken.
Speech geschreven ter opening van de expositie bee me:eat me van Tamara Muller
in het Vincent van Gogh-huis te Zundert op 1 maart 2024.
